KANJI BLUEPRINT

⏯︎　อักษรยุคเทพ Jindai moji (神代文字)
⏯︎　ต้นกำเนิดของอักษรคันจิ (漢字の原型)
⏯︎　พัฒนาการของอักษรคันจิ (和語・伝来語)

⏯︎　วิธีการสร้างอักษรคันจิ
⏯︎　อักษรภาพ (象形文字)
⏯︎　อักษรแสดงสัญลักษณ์ (指事文字)
⏯︎　อักษรรวมความหมาย (会意文字)
⏯︎　อักษรรวมเสียงและความหมาย (形声文字)
⏯︎　อักษรเพิ่มความหมาย (転注文字)
⏯︎　อักษรยืมเสียง (仮借文字)

⏯︎　อักษรยุคเทพ Jindai moji (神代文字)
⏯︎　ต้นกำเนิดของอักษรคันจิ (漢字の原型)
⏯︎　พัฒนาการของอักษรคันจิ (和語・伝来語)

⏯︎　สัญลักษณ์ทางเสียง (音記号・音符) ส่วนที่ให้เสียง ที่ทำให้สามารถเดาเสียงอ่านของอักษรคันจิที่ไม่เคยพบมาก่อนได้อย่างถูกต้อง
⏯︎　ตำแหน่งของสัญลักษณ์ทางเสียง 6 ตำแหน่ง ยกตัวอย่างที่พบเห็นได้บ่อย
　☉ อยู่ด้านขวา
　☉ อยู่ด้านซ้าย
　☉ อยู่ในกรอบ
　☉ อยู่ตรงกลาง
　☉ อยู่ในกรอบด้านขวา
　☉ อยู่ด้านล่าง
⏯︎　สัญลักษณ์ทางเสียงที่มีเสียงเดียว ยกตัวอย่างที่พบเห็นได้บ่อย
⏯︎　สัญลักษณ์ทางเสียงที่มีหลายเสียง ยกตัวอย่างที่พบเห็นได้บ่อย
⏯︎　การแยกอักษรนำ (部首) และสัญลักษณ์ทางเสียง (音記号) ออกจากกัน

⏯︎　เสียงอ่านแบบจีน (音読み) เสียงขุ่น (เสียงกึ่งขุ่น) เสียงยาว เสียงสะดุด (เสียงกัก) เสียงควบ และเสียงนาสิก
　☉ โกะอง (呉音)
　☉ คังอง (漢音)
　☉ โทอง (唐音)
　☉ เสริม: คังโยอง (慣用音)
⏯︎　เสียงอ่านแบบญี่ปุ่น (訓読み)
　☉ การอ่านคำประสมแบบญี่ปุ่น (熟字訓)
　☉ การยืมเสียง (当て字・借字)
⏯︎　การอ่านแบบผสม
　☉ พยางค์แรกอ่านแบบจีน พยางค์สองอ่านแบบญี่ปุ่น (重箱)
　☉ พยางค์แรกอ่านแบบญี่ปุ่น พยางค์สองอ่านแบบจีน (湯桶)
　☉ เสริม: คันจิที่อ่านได้ทั้งแบบจีนและแบบญี่ปุ่น

⏯︎　อักษรที่ญี่ปุ่นคิดค้นเอง（国字・和製漢字）มีรูปร่างเหมือนอักษรจีน ไม่ได้รับมาจากจีนแต่คิดค้นหลังจากรับระบบคันจิมาจากจีนแล้ว
⏯︎　วิธีการสร้างตัวอักษร กฎการสร้างตัวอักษร 国字
⏯︎　อักษรสำคัญที่ควรรู้ รวมตัวอย่างอักษร 国字 ที่พบบ่อย
⏯︎　ขอบเขตในการใช้งานตัวอักษร

⏯︎　คำประสม（熟語・複合語）คำเดี่ยว 2 คำขึ้นไปมารวมกัน ทำให้เกิดคำใหม่ โดยมีเค้าโครงความหมายเดิมหรืออาจทำให้เกิดความหมายใหม่ขึ้น
　☉ การประสมของคำญี่ปุ่นแท้（和語の複合語）เช่น 山道
　☉ การประสมคำของคำจีน（漢語の複合語）เช่น 女子高生
　☉ การประสมของคำญี่ปุ่นแท้กับคำจีน（和語と漢語の複合語）เช่น 運動靴
⏯︎　โครงสร้างของคำประสม
　☉ คำหน้าทำหน้าที่ขยายความคำหลัง
　☉ คำหน้ามีความหมายตรงกันข้ามกับคำหลัง
　☉ คำหน้ามีความหมายใกล้เคียงกับคำหลัง
　☉ คำหน้าทำหน้าที่เป็นกรรม ส่วนคำหลังเป็นคำกริยา ตามลักษณะไวยากรณ์ภาษาญี่ปุ่น
　☉ คำหน้าเป็นคำกริยา ส่วนคำหลังทำหน้าที่เป็นกรรม ตามหลักไวยากรณ์ภาษาจีน
　☉ คำหน้ากับคำหลังเป็นอักษรตัวเดียวกัน จึงใช้เครื่องหมาย 々 แทนการซ้ำคำ
⏯︎　คำประสมที่มักถูกแทนที่ด้วยฮิรางานะ
⏯︎　คำประสม 4 ตัวอักษร（四字熟語）คำที่เกิดจากการนำอักษร 4 ตัวมารวมกัน มีความหมายร่วมกัน โดยอาจมีเค้าความหมายเดิมและมีความหมายเปลี่ยนไปก็ได้
　☉ ประเภทความหมายทั่วไป
　☉ ประเภทความหมายเฉพาะ
⏯︎　อุปสรรคของคำประสม（接頭辞）ส่วนที่เอาไว้วางหน้าศัพท์ ทำให้ความหมายของคำนั้นมีความหมายเพิ่มขึ้นหรือเปลี่ยนแปลงไป
　☉ 無〜
　☉ 未〜
　☉ 非〜
　☉ 不〜
⏯︎　ปัจจัยของคำประสม（接尾辞）ส่วนที่เอาไว้วางหลังศัพท์ ทำให้ความหมายของคำนั้น มีความหมายเพิ่มขึ้นหรือเปลี่ยนแปลงไป
　☉ 〜的
　☉ 〜性
　☉ 〜化
　☉ 〜外
　☉ 〜感
　☉ 〜力
　☉ 〜観
　☉ 〜上
　☉ 〜中